Sven Stevenson

In Putten mocht ik langskomen op de ‘conferentie platform senioren 2020’. Hoewel ik mij eerst afvroeg waarom ik als vertegenwoordiger van de ‘junioren’ in de PvdA nu interessant was voor ‘senioren’, zag ik wel enkele redenen waarom het een leuk debat kon worden.

De uitnodiging ging namelijk over de houdbaarheid van onze voorzieningen in het licht van de vergrijzing. Natuurlijk is dat iets wat ook mijn generatie bezig houdt. In 2020 ben ik namelijk 36 en we kunnen wel raden van welke groep we dan de grootste bijdrage aan de pensioenen en zorg voor ouderen verlangen.

Dat betekent niet dat ik een nihilistisch verhaal hield over versobering van onze collectieve voorzieningen, langer doorwerken, hoge arbeidsparticipatie en meer productiviteit. Waar ik me namelijk druk over maak is het eenzijdige, economische, licht dat altijd over het vergrijzingsprobleem lijkt te schijnen. Kunnen en willen we het wel opbrengen om langer, meer en beter te werken? Vragen we niet al te veel van mensen? Is dat de enige oplossing voor de grijze golf?

We zouden ook kunnen kijken naar de verantwoordelijkheid die senioren straks voor elkaar kunnen dragen. Onder ouderen hoeven we niet per definitie een focus te blijven houden op betaalde arbeidsverbanden. Als we teruggaan naar de kleinschaligheid kunnen ook senioren elkaar helpen. Wat we van mensen vragen hangt dan vooral samen met hun gezondheid. Puur kijken naar iemands leeftijd en daarop diens capaciteiten beoordelen is namelijk veel te ongenuanceerd.

Velen in de zaal konden zich wel vinden in mijn kanttekeningen. Kritiek was er vooral van degene die een oproep tot vrijwilligerswerk in mijn betoog zagen. Dat laatste, zo wil ik gelijk erkennen, is veel te vrijblijvend. Dat neemt echter niet weg dat creatieve oplossingen, zoals een stap naar ‘slow labour’, wel degelijk een aantrekkelijk alternatief vormen om senioren in de toekomst actief te krijgen en houden.